Weet je nog dat je als kind voor je dikke, zoemende, tv zat? Dat als je te dichtbij kwam, je haar dan statisch werd en je een schok aan iemand anders gaf? Het geluid van het duwen van een videoband in de recorder, en dan eerst statisch beeld zien. Het vervormde stemgeluid van je ouders op de achtergrond, vergezeld met schokkerige pixels waarin je jezelf lachend ziet rondrennen. Voor een kleuter was dit nostalgie avant la lettre.

Ik merk dat ik dit gevoel steeds meer vergeet. Technologie wordt steeds beter, en daarmee ook sneller. We hoeven niet meer een paar keer op onze tv te bonken voordat we helder beeld hebben: we kunnen één keer klikken en hebben uren aan content tot onze beschikking. Hoe beter de technologie, hoe slechter mijn geduld en hoe gehaaster ik word.

Ik heb natuurlijk al op de homepagina kort beschreven waarom ik deze website heb gemaakt, maar ik merk dat ik hier toch nog een uitgebreidere post over wilde maken. Ik heb namelijk, net zoals velen met mij, veel YouTube-filmpjes bekeken van mensen die social media verwijderden. Om vervolgens alsnog zelf te scrollen in de tussentijd, maar goed. Er zijn een paar uitspraken gedaan in die filmpjes die me bij zijn gebleven, en die uitspraken zal ik hier ook toelichten.

Zo keek ik laatst een filmpje waarin werd gezegd dat wij de eerste generatie zijn die meer herinneringen hebben van anderen, dan van onszelf. Nu heb ik dit totaal niet gefactcheckt, maar alleen het idee al gaf me de kriebels. En het klinkt ook best logisch, aangezien ik zoveel content heb geconsumeerd van de levens van anderen dan over mijn eigen leven. Anderen die hun hobbies uitoefenen, anderen die aan het koken zijn, anderen die tijd besteden met hun geliefden. In plaats van dat ik een video bekijk van mijn eigen herinneringen, waarin ík degene ben die die tijd spendeert met míj́n geliefden, kijk ik nu toe hoe anderen dat doen. Dat klinkt zo verdrietig en eenzaam, eigenlijk.

Elke keer dat ik social media verwijder, merk ik ook hoeveel tijd ik eigenlijk heb. Als ADHD-er ben ik continu op zoek naar nieuwe prikkels en heb ik honderden dingen die ik zou willen leren. Ik wist alleen nooit waar ik de tijd vandaan moest halen, zeker nu ik niet meer studeer maar gewoon een baan heb. Maar wat blijkt: die tijd is er gewoon! Zo had ik hiervoor nul kennis van websites bouwen en coderen, maar ben ik er een dag voor gaan zitten en zo is er toch deze website ontstaan! Het zal weliswaar een belediging zijn voor iedereen die verstand heeft van websites bouwen, maar toch.

Ook moet ik mezelf weer aanleren om verveling te voelen. Het schijnt dus echt goed voor je brein te zijn om jezelf verveling te laten voelen. Er is een reden dat ik de beste ideeën krijg onder de douche: ik ben dan alleen met mijn éígen gedachtes in plaats van die van een ander. Omdat ik mezelf dan dus niet aan het afleiden ben met scrollen, komt er van alles omhoog. Ik probeer daarom af en toe te wandelen zonder muziek en eens te kijken wat er allemaal in mijn hoofd ontstaat. Of, als ik echt in een gekke bui ben, gewoon eens te liggen op de bank en voor me uit te staren. Ik daag je uit om dit ook te doen!

Wat ik vooral merk is dat het niet helpt om rechtstreekse vervanging te zoeken voor het scrollen. Het is een makkelijke vorm van dopamine, aangezien je er niets voor hoeft te doen. Daardoor word ik lui en heb ik geen zin meer om moeite te hoeven doen voor die dopamine. Dit is een skill die ik mezelf echt weer probeer aan te leren. Ik ga niets vinden dat me zo snel, zo makkelijk, zoveel prikkels zal geven als social media. Maar het is dus ook juist de kunst om dat niet te doen. Want het gevoel dat je krijgt nadat je jezelf iets hebt aangeleerd, en nadat je actief moeite hebt gestopt in jezelf deze kennis en vaardigheid te gunnen, is niet te vervangen door dat korte geluksgevoel van een TikTok-filmpje en is een van de puurste vormen van zelfliefde die er is.

liefs,

roos